Како мала бев силно поврзана со мојот дедо. Тој беше мојот херој, човек на кој знаев дека секогаш ќе можам да се потпрам. Неговата прегратка беше налик иста како и сите друго, но само јас знаев дека не е така. Низ насмевка ми велеше дека секогаш ќе ме чува од лошите луѓе. Еден ден пред да почине, размислував колку ќе ми беше пуст животот без него. Тој ја вроди во мене љубовта кон литературата, музиката и авијацијата. Следното утро дознав дека починал. Одеднаш целиот живот се урна пред мене. Еден обичен инфаркт го оддели од мене. Поминаа многу години. Може да се каже дека малку пораснав, почнав да ги гледам работите од друга перспектива. Тој се' уште живее, во мене и насекаде околу мене. И секогаш кога ќе погледнав во небото ќе здогледам некој бел гулаб, кој ме потсетува на мојот дедо. И тој некогаш бил таков - бестрашен пилот изгубен во небесните пространства. Некогаш бил многу,многу слободен. Добрите нешта еден ден мора да исчезнат, за на нивно место да дојдат уште подобри. Сепак, никогаш не ги заборавив оние добри нешта кои ми овозможија сега да се чувствувам како владетел на светот.
Посветено на најдобриот дедо кој некогаш постоел.
Прекрасно!
ReplyDelete