Приказна: Непобедлива

Само што се вратив од училиштето, место полно со напатени простаци и курви. Ги мразам сите таму. Девојките се тотално дволични и неблагодарни, а машките... Тие се посебна приказна. Замислуваат дека се некакви шмекери, а всушност не се ништо повредни од едно обично ѓубре. Доста сега за нив, небитни се. Единствената причина поради која одам во ова проклето училиште (читај мачилиште) е учењето. Сакам да учам, но никогаш не се истакнувам. Не знам зошто но се чувствувам исплашено од самиот тој чин. Уште само една година, и потоа ќе бидам во интернационалното средно училиште, полно со луѓе достојни за почит. Доста сега за образованието. 

Господинот Совршен сеуште не ме приметува. Поголем од мене цели 5 години. Седмоодделенка и матурант. Убаво звучи. Кога го гледам не знам дали сонце грее дали врнат поројни дождови. А тој.. Тој едноставно може да ги види сите временски промени, знам дека не ме сака. А и не мора. Доволна е љубовта која ја имам кон него за двајцата. Ги бројам дури секундите до денот кога повторно ќе го видам. А тој дали воопшто знае која сум јас. Сонувам барем еднаш да ме погледне со љубов во тие негови кафени очи. И самата знам дека тоа нема да се случи. Момците како него не се заљубуваат во деца. Барем не во овој случај. По некоја игра на случајот до мене најдов ливче испишано со ситни букви: Тоа што не можеш да го смениш на крајот ќе те смени тебе. Еурека. Токму ова го барав. Ако не може тој да ме засака како дете, нека ме засака како дама. Се јавив на мама, која беше видно изненадена. И реков да ме запише на курсот по Француски Јазик за кој толку долго ме убедуваше.  Да ми кажевте пред неколку дена дека ќе имав желба за Француски, веројатно ќе ве сместев во ментална установа. А имајте на ум дека г-дин Совршен ќе ме засака. Толку многу што ќе му бидам попотребна од вода или можеби кислород. Тоа ви го ветувам. Сабота. Ден за одмор и релаксација. Се упатив кон фризерскиот салон. Ја побарав наубавата фризура која може да се направи. И ја добив, иако чинеше едно цело богатство. Следуваше на ред маникирот и педикирот. Си ставив надградба, оние девојки кои г-дин Совршен ги посакува имаат долги нокти. Завршив со третманите и отидов дома за да се пресоблечам. Боже, изгледав прекрасно во тој црвен мини фустан. Личев на возрасна девојка. Мора сега да му се допаднам. А пак и со Францускиот акцент.. Станав девојката од неговите соништа. Самодовербата нагло ми порасна.Поканив неколку другарки да појдат со мене во отмениот ресторан. Совршениот често можеше да се види таму, секогаш во VIP делот. И ние имавме резервирано таму. Нека види колку сум совршена, нека си ги пронајде грешките. Седнавме и нарачав јастог, иако мразев морска храна. По кратко време се упатив кон тоалетот да проверам дали ми е добра шминката. Вртоглаво високите потпетици правеа да се чувствувам како вистинска газела. За неколку дена како моиве кутри тринаесет години да се претворија во дваесет и пет. Горда бев на себе, знаев дека секој милиметар од моето совршено тело се одмерени во машките очи. Флертував со сите, иако сеуште го немав доживеано ниту мојот прв бакнеж. Очи на целиот ресторан беа вперени во мене. Стигнав во тоалетот а таму што да видам. Совршениот, секогаш облечен во елегантно сако и кошула, стоеше и гледаше право во мене. ВО МЕНЕ! Посакал да се запознае со мене. Дали тоа матурантот падна пред седмоодделенката?! Да. Големо да. Огромно.Трепереше коа ми зборуваше. Се плаши да не згреши нешто, да не испадне глупав. Се правев дека не знам и прашав колку години има. Ми одговори тивко, свежи осумнаесет. И тој ми го постави истото прашање, а доби горд и стабилен одговор: тринаесет. Ја поткаса долната усна и ми се приближи. Ми шепна дека сум совршена. Па што не кажа нешто што не знам?!Проба да ме бакне, но се тргнав, иако умирав од желба нашите усни да се спојат. Дамите не бакнуваат од прв пат, па не сум јас дел од неговите лесни женски кои се би дале од прв пат. Нека знае дека не сум лесен плен, нека се бори со целиот машки род за мене. И така сите ме сакааат. Нека победи најсилниот.Седмоодделенката со совршена фризура, ултра тесен фустан и највисоките штикли некогаш видени полека се искачи кон врвот. А таму и ќе остане до крајот на животот а и по него.Помина цела недела. Г-дин Совршен трчка по мене како кученце. Секое утро пред мојата врата добивам бомбониера или пак некое кадифено мече. Родители почнаа да се сомневаат. Но ова утро беше поинаку. Наместо обичен подарок, добив писмо. Заинтересирано го отворив. Мирисаше на добро познатиот машки парфем. Пишуваше дека многу ме сака и ќе ме чека во 21 часот во некој бар, за кој досега не сум слушнала.Иако беше штотуку утро, истрчав од мојот стан на последниот кат на една стокатница. Влегов во лифтот. Мирис на евтин парфем, ужасен мирис паметен уште од детството. Конечно стигнав во лобито на стокатницата. Вратарот учтиво ме поздрави. Добар човек, беше татко на еден другар од најраното детство. Отидов во шопинг центарот. Морав да купам облека за вечер. Влегов во петнаесетина продавници и ништо не најдов. Каков ужас, па што ќе правам јас сега?! За среќа најдов едно фустанче. Изгледаше премногу едноставно, но тоа дома ќе го корегирам со впечатлив накит.Целиот ден го потрошив во шминкање и смислување на совршеното сценарио за вечер. За прв пат ќе пијам алкохол, не сакам да испаднам некаква плашливка, посебно не пред него.Веќе беше 20 часот. На родителите воопшто не им беше грижа, имаа работа преку глава. Велат таква е сезоната. Повикав такси и ја кажав адресата на барот. Таксистот немо ме погледна, знаев дека нешто не е во ред. Како за инат ништо не кажа. Стигнавме во една мала тесна уличка. Единствен знак за постоењето на барот беше еден светлечки знак, кој иритираше со неонските бои. Па добога имам 13 години, не 3.Вледов внатре. Спарна атмосфера низ која се шири миризба на алкохол. Г-дин Совршен опуштено седеше на сепарето. Забележав дека во едната рака држи некаква си пура, чија одвратна миризба ме тераше да повратам. Луѓето беа чудни. Оскудно облечени девојки и многу бизнисмени. Почувствувам дека тука има нешто. На средината на барот - шипка. Не им верував на очите. Што бара дама како мене овде?Совршениот ме викна да седнам покрај него, така и направив. Порача виски за двајцата. Се исплашив да не направам нешто глупаво, прв пат ми беше. Пробав само една мала голтка. Вкусот не ми се допадна, но немав што да правам. Раката на Совршениот се движеше по моето тело. Се оддалечив од него. Не сакам да ме допира, нека копнее по мене. Понуди да одиме кај него дома но не прифатив. Ми понуди пура и пак не прифатив. Потоа ми даде еден луд предизвик. Да се качам на бината покрај таа шипка што претходно ме иритираше. Не знам што ми стана но отидов. Галантно го движев моето тело, секако комплетно облечена. Заврши музиката и добив пофалби од бизнисмените. Но се чувствував некако безволно. Побарав да си одиме. И Совршениот прифати. Се понуди да ме префрли дома. Само што седнавме во колата, сретна некоја негова пријателка. Висока девојка со доста изразени облини. Хах, како ли се осмелува после се? Девојката седна до мене и не ми прозборе ниту еден единствен збор. Мене ми одговараше. Стигнав пред мојата куќа, а девојката остана во неговата кола. Излегов и Совршениот ми рече: Кој те научи да бидеш таква дама?! Едноставно одговорив: Животот.Влегов дома. Се чувствував некако одвратно. Се гадев од самата себе. Моиве тринаесет само што станаа многу, многу повеќе.Ми се чини дека од моиве сини очи само што се изли еден океан, а од моето срце многу повеќе крв од сите досегашни војни заедно.Тогаш сфатив дека за да си непобедлив, мора да бидеш ужасен.Повеќе не се чувствувам одвратно поради тоа што го направив вчера. Напротив, баш гламурозно.По будењето, се сретнав со пријателките во едно кафуле. Како и секогаш си нарачав чаи лате. Опушта. Многу. Разврзавме муабети за училиштето. Уште само еден ден до крајот на учебната година. Каква среќа, нема да морам да ги гледам оние аутсајдери до септември.Утрото совршено ми почна, но за жал совршенството кратко траеше. Девојката од вчера седна во кафулето. Нетрпелива беше, се приметуваше дека очекува некогао. Другарките мораа да си одат. Се поздравив со нив и се упатив кон шанкерот. Флертував со него, индиректно велејќи му да го слика човекот кој ќе седне на масата со онаа девојка. Секако се согласи.Заминав во бутикот од спротива на кафулето. По половина час добив слика од Совршениот и таа девојка. Што бара тој со неа?!Изнервирана отидов во спа центарот, барајќи спас од бесот кој го обзема мојот мозок. Се испостави дека ни таму не можам да си ги средам мислите. Сауната добро му дојде на моето тело но не и на мојата душа. Зарем младата дама веќе се соочи со најопасниот здравствен проблем познат како скршено срце? Три часа безволно одев од масажа на масажа. И ниедна не помогна.Веќе беше пладне, морав да одам дома. Повикав такси, но како за мој инает ми рекоа дека баш сега нема ниедно слободно, а мојот стан се наоѓа на спротивниот крај од градов. Покрај мене помина момче со велосипед, од прилика на моја возраст. Ме погледна во очи. Го препознав од некаде. О, па да, тоа е синот на вратарот во мојата зграда. Го запознав во градинка, ми беше тогашен дечко. Во прво одделение заминавме во различни училишта, и се видовме само уште еднаш во петто. А тогаш тој само го спушти погледот. Мислев дека тогаш ме мразел.Момчето застана. На тешки маки бев, бидејќи не ми текнуваше како се вика. Очајнички го пребарав секое делче од мојот мозок но едноставно не ми текнуваше. Дланките ми се препотија, а таа челична дама некаде исчезна. Се чувствувам мала. Многу мала. Како петгодишно дете.Момчето ме поздрави, и секако му возвратив. Мислам дека изгледав како ретардирана кокошка во неговите очи. Со тринаестет година, а на штикли среде бел ден. Сигурно се најлошо мисли за мене.Момчето ме праша што барам овде и дали ми треба превоз до дома. Бев искрена и го замолив за помош. Дамата ја наведна главата и побара помош, а не се чувствуваше лошо поради тоа.Имав мали проблеми да седнам на велосипедот. Штиклите ненормално пречеа. Момчето беше љубезно и ме пушти да седнам пред него. Лимузината ја заменив со велосипед. И убаво ми беше. Се возевме долго. Можеби цел час. Стигнавме пред мојата зграда. Смената на неговиот татко завршила. Го поканив да влезе внатре и прифати. Веднаш се пресоблеков и ја тргнав шминката, пробувајќи да изгледам нормално, за разлика од претходно. Сеуште не му го знаев името а глупаво ми беше да го прашам. За некако да се извадам, го прашав како е потпишан на Фејсбук. Дознав дека се викал Дамјан.Гледавме филмови. За чудо, го гледаше Појадок кај Тифани со мене, за разлика од Совршениот. За Совршениот романтичните филмови биле чиста глупост, гледал само акциони.Веќе се стемни. Дамјан требаше да си оди. Мислам дека ова беше најубавиот ден во мојот живот. Си најдов другар, кој верувам ќе ми помогне во натамошната мисија, за која ќе слушнете подоцна.Се надевам Дамјан нема да го повредам многу, но морам. Немам друг избор. И покрај тоа што е многу нежен и внимателен кон мене, морам да останам непобедлива. Немам време за таков вид љубов. Барем не повеќе.По денот поминат со Дамјан, се опуштив во мојот кревет. Размислував за животот. Со Дамјан се почувствував некако поинаку. Се чувствував како за прв пат во живото да имам вистински другар покрај себе. Лажните другарки кои ги имав беа за жалење. Само озборуваа и љубомореа.Мислејќи сум заспала. Утредента се разбудив во 12 часот.Совршениот ми се јави. Ми речи дека ќе студирал на престижен универзитет во Велика Британија чие име не го ни слушнав. Не ми беше ни гајле. Побара да го поминеме цело лето заедно. Ништо не кажав. Чувствата ми се сменија. Не бев сигурна што сакам со Совршениот. Сонот ми се оствари, но повеќе наликуваше на кошмар.Сакав да излезам надвор, заменувајќи ја провокативната гардероба со лежерна. Облеков едноставни хеланки и дуксер, а косата ја собрав во бушава пунџа. Посакав да отидам во паркот. Се шетав петнаесетина минути, додека не го сретнав Дамјан. Играше кошарка со некои другари. Се насмевна кога ме виде. Истото го сторив и јас. Ги поздрави другарите и дојде до мене. Го прашав дали сака да прошета со мене и прифати. Веќе ме заболеа нозете од одење па понудив да седнеме. Зборувавме општо за животот, се додека не дојдовме до темата љубов. Ме праша дали имам дечко. Тогаш се почувствував слободна да му кажам се за односот кој го имав кон Совршениот. Сепак излажав. Реков дека премногу го сакам, бидејќи мислев дека Дамјан потајно не сака да се дружи со мене. Дамјан е толку нежен и фин, сите го сакаат. А јас.. Јас сум одвратна. Тој не може ни да погледне некоја како мене.Очите му засветија. Мислев ќе заплаче, но бев сигурна дека тоа не е за мене. Не може тој мене да ме сака. Не може.До клупата дојде таа висока девојка што беше со Совршениот во колата. Испадна дека му е девојка на Дамјан. Во тој момент сакав само да избегам од сите. Дамјан треба да знае што прави девојка му, но јас тоа не можев да го кажам. Грлото ми се исуши, а гласните жици ми се скршија на милион парчиња. Реков дека морам да одам дома. Се поздравив и си отидов.Решив да ги отфрлам и Дамјан и Совршениот. Од сега ќе станам лесна девојка, како онаа на Дамјан. Ќе се мувам со кого стигнам. Доста беше глумење дама и добро девојче. Сега ќе настапи дивата женска во мене.Цело попладне го поминав подготвувајќи се за вечер. Ќе излезам само во ноќен клуб, и ќе ја поминам целата вечер со некои припадници на спротивниот пол. Го спроведов планот и отидов во еден клуб. Луѓето беа можеби 4 години постари од мене, средношколци.Веќе испив два пијалока, се чувствував малку зашеметено. Едно момче ми пријде и ми се претстави. Имал 17 години и бил 3та година средно. Не перцепирав што зборува. Посакав да го смувам. Првиот бакнеж ќе му го подарам на тотален странец. Само што сакав да го направам тоа, некој ме оттргна од момчето. Лицето не можев да му го видам добро, што поради гужвата, што поради алкохолот. Ме изнесе надвор од клубот. Забележав дека тоа е Совршениот. Влегов во неговата кола. Ми се извинуваше за нешто меѓутоа не можев да сфатам за што. Ми кажа дека ме изневерувал со девојката која беше во неговата кола пред некое време. Девојката на Дамјан. Не ме загрижуваше тоа што Совршениот ме изневерил, туку тоа дека Дамјан ништо не знае. Девојката е постара од него 5 години, исто колку што е Совршениот постар од мене. Го прашав Совршениот дали ја сака. Се срамеше да ми каже, но навистина ја сака. Го замолив да ја држи подалеку од Дамјан. Се согласи. Таа вечер очајно сакав да се видам со Дамјан. Му се јавив и ме покани кај него дома. Совршениот ме однесе таму.Благото пијанство помина, па бев речиси целосно трезна. Влегов во собата на Дамјан. Беше сам дома среде ноќ. Татко му бил на ноќна смена, а мајка му на службен пат кај нашиот јужен сосед. Не сакав да зборувам. Едноставно го гушнав и го молев Господ да не ме оттурне од себе. За среќа не го направи тоа. Навистина беше многу добар, иако бев сигурна дека не ме сака ни како другарка. Отиде да ми донесе чаша сок, додека јас останав во неговата соба. На масата имаше оставено писмо. Не се осмелив да го отворам иако на пликот го пишуваше моето име. Знаев дека во тоа писмо пишува дека не сака ни да се дружи со мене. Се врати со две чаши сок од портокал, мојот омилен. Ме замоли да седнам на креветот, имал нешто да ми каже. Ми се створи кнедла во грлото, знаев дека ќе каже колку не му одговара моето присуство. Срцето престана да ми работи, мислев дека во секој момент ќе умрам. Дамјан единствено кажа колку многу му одговарало да се дружи со мене. Јас упорно мислев дека лаже за да не ме повреди. Седна поблиску до мене, ме прегрна и ми шепна едно тивко Те сакам. О боже, е сега ќе умрев. Едвај ја мрднав устата и му кажав скромно: И јас тебе. Несигурноста ја снема, мислев дека се е совршено. А сега кога се сеќавам на тоа, жал ми е што не е така. Еден ден ќе дознаете зошто непобедливото срце го завив во илјада нијанси црно...Веќе две недели бев со Дамјан, но се уште се немавме бакнато. Во текот на тие две недели се чувствував како вистинска кралица. Го имав она чувство на блага болка во стомакот проследена со треперење.  Пеперутките го направија своето за прв пат.Решивме да отидеме на блиската планина со велосипеди, но пред тоа морав да одам и да си купам сок. Не знам што ми стана но едноставно напнував да одиме до продавница. На Дамјан му беше смешно моето барање но сепак реши да го исполни. Да дофатив најголемата брзина која велосипедот можеше да ја постигне. Дамјан сакаше да ме престигне. Одеднаш голема црна кола забрзуваше накај Дамјан. Бидејќи и јас бев блиску до него, колата удри во двајцата. Неколку минути бев без свест. Кога ги отворив очите забележав дека главата ми крвари. Се исплашив за сопственото здравје.. Но кога ја свртев главата го видов Дамјан облеан во крв, а наднего стоеше Совршениот повикувајќи Брза Помош.Ползев до телото на Дамјан. Вкусот на тага помешана со горчина ми тежеше во грлото. Не знаев дали е жив. Мојот прв бакнеж го подарив на веќе мртвото тело на Дамјан. Плачев и се обвинував себеси. Амбулантното возило пристигна. Не сместија мене и Дамјан внатре. Се обидуваа да го вратат во живот, а мене ми ја чистеа раната. Сретството кое ми го ставаа на главата не печеше нималку во споредба со раната на срцето. Лекарите констатираа дека е мртов. Не можев да издржав, болката во мене експлодираше. Ми дадоа апчиња за спиење против моја желба. Следното утро се разбудив во болнички кревет, на кој седеше девојката на Совршениот. Ми рече дека било несреќен случај а Совршениот е сместен во затвор. Полицијата  го обвинила за сообраќајката и за други дела.. Мене не ми беше гајле за него.Единствено што ме интересираше беше Дамјан. Ја прашав дали е вистина тоа што се случи. Потврди, давајќи знак со главата. Потоа стана, си ја намести сукњата и излезе. Сигурно надвор некој друг ја чека.Ме пуштија од болницата. Мајка ми ме однесе дома. Неколку месеци не излегов од дома. Направив план за остатокот на мојот живот. Побарав помош од еден пријател на Совршениот. Ми организираше превоз до некое Грчко пристаниште. Се качив на брод и отпатував. Неколку пати го менував транспортот додека да стигнам до Сингапур. Со моите 13 години станав ваква... Се сместив во една луксузна куќа. Единствено нешто што правев во тој период беше пиење алкохол и дрогирање. Под дејство на тие дроги не знам што друго сум правела. Совршениот и сите што ги знаев никогаш повеќе не ги видов. Останав сама среде оваа егзотична земја, единствено со еден пријател по име хашиш.Сега кога се сеќавам на ова жал ми е за се. Имам 24 години,сеуште живеам во Сингапур и се занимавам со најлошата работа на светот. Останав непобедлива и по огромната болка, но на најлошиот можен начин.После Дамјан немам никого. Решив да ја обојам водата на океанот со црвена боја, произведена од страна на моето тело.Моето име е Ана Сергеева и целиот мој живот беше само една обична соната за болката.  Вие ќе бидете единствени сведоци за моето некогашно постоење. Пренесете ја мојата приказна.