Чуден е животот. Брз и бесен, а воедно толку нежен и ранлив. Некогаш и јас бев таква. Се што ми остана од тоа време е една постела исткаена од милион сништа. Љубов, пријателство, среќа. Ништо не се претвори во реалност. Не добив ниту трошка љубов, ниту една пријателска рака подготвена да ми помогне, ниту еден среќен момент кој би ме насмеал. Едвај сврзувам крај со крај. Јас веќе не ни имам живот. Се будам, преживувам и спијам. Рутината веќе долго време се повторува. Не чувствувам повеќе ништо. Ниту болка ниту задоволство. Изморена од животот, си легнувам во мојата постела. Мирисот на омилениот Шанел 5 ме враќа во живот. И тој се претвори само во еден обичен предмет, со кој се обидувам да докажам дека сеуште цврсто стојам на Земјата. Бавно тонам во имагинарниот свет, каде јас сум сакана. Да можам, би ги сменила сите пари за еден искрен бакнеж.. Но, не. За мене нема љубов. Нема ништо, освен надеж за подобро утре...
No comments:
Post a Comment