Љубовта бледнее, велат. По цели две години и милиони среќни моменти решив да им поверувам на неверниците кои душата си ја продаваат за личен интерес. Побарав да се разделиме. Засекогаш ќе се сеќавам на денот на разделбата. Ти, облечен во бела кошула, стоиш покрај вратата. Посакувам да те прегрнам за последен пат. Не можеш да ме одбиеш. Го чувствувам твојот парфем, некогаш влеваше нежност во мене.. Tе стегам свесно, не ни помислувам дали те боли. Време е да заминеш од нашето љубовно гнездо. Го преминуваш прагот. Правиш неколку тешки чекори, мислам дека се се руши пред моите очи. Се вртиш за да ме погледнеш за крај. Благо се насмевнувам додека солзите се тркалаат по образиве. Од моето грло се откинува она фамозно "Збогум". Универзален непријател на секоја врска. Се каам затоа што побарав да си заминеш, па како врв на се те пуштив да одиш. Се каам затоа што се откажав од она нашето.. Како можев да се збогувам со тебе иако сеуште те сакам? Прости ми, најмил. Сеуште секоја моја пора дише за тебе.. Љубовта не бледнее, љубовта е вечна.
No comments:
Post a Comment