Поминаа недели, месеци, години... А тој никогаш не се врати. Никогаш не ми прати една порака во која би ми кажал што чувствува. Никогаш не ми објасни зошто замина. Сега е среќен со друга. Можеби е поубава од мене, можеби и таа го сака. Само можеби.
А можеби е осамен и тажен. Можеби страда, како и јас. Можеби.
Не го видов од тој проклет ден. Ниеднаш. Скопјево не сака да не спои повторно.
Велат скршено срце е, ќе помине. А мене, се' ме боли. Секоја клетка во телово ми создава ново страдање. Ми недостигаат оние моменти кога бев со него. Кога бев храбра и силна. Кога за прв и последен пат се чувствував сакана. Ми недостига неговиот здив, неговото срцебиење. Неговото битие. А немам ни слика со него. Стари филмови во мојата глава,кои повторно и повторно ги гледам. Се' уште ми значи... Само најтешко е тоа што знам дека никогаш повеќе нема да ми се врати.
No comments:
Post a Comment