Знаеш, не сум ни блиску до добро. Се уште носам товар на мојот изнемоштен грб. Не ме држат нозете. На работ сум. Те молам врати се, паѓам. Знаеш дека никогаш не продолжив да живеам без тебе. Само ги туркав проблемите нанапред. Те очекувам, знаеш. Секој ден се сеќавам на времето кога бев среќна. Времето кога се чувствував исполнето, кога знаев дека стојам со причина на ова тло. Секој ден се сеќавам на времето кога можев да зборувам до бесвест, кога не можеше да ми ја затвориш устата. Сега не можам да ја отворам. Врескам во себе, а никој не слуша. Не излегуваат зборовите. Дојди. Да те видам уште еднаш. Да почувствувам што значи радост. Па повторно оди. Повторно остави ме.
No comments:
Post a Comment