Имаше моменти кога не се одвојувавме еден од друг. И сега по малку ми недостигаат неговите повици. Кратки, но слатки. Само боли помислата дека се јавувал само за да се осигура, да не биде виден со таа другата. Таа другата. Ме лажел. Јас му давав шанси, заслепена од едностраната љубов. Беше срдечен, грижлив само за да ме прелаже. Ми велеа дека не е за мене, не верував. Ги изгубив сите поради него. А тој и сега е среќен. Нема никакви лузни во неговото однесување. И додека јас тонам во самотија, тој се забавува. Одвратно чувство. Сега сфаќам дека навистина дволичните луѓе живеат во рајот. Ние добрите само патиме. Ако. Не тагувам за него, тагувам за оној кој мислев дека е. Не го ни мразам. За мене тој умре истата секунда кога ги дознав неговите задни намери. Изгубена душа е тој. Невредна. Не ми ни треба таков. Љубовта не е само романтични вечери, свеќи, слатки пораки. Многу повеќе од тоа. Таа е единствено микс од верност, желба и доверба. Она што ние го немавме. Она што тој го немаше.
No comments:
Post a Comment