Неколку недели ја читав омилената Colette во паркот, надевајќи се дека мојот спасител ќе дојде да ме одведе од тука. Очекував дека некој ќе ги прави истите работи со мене.Очекував некој кој ќе се чувствува како мене. И не беше ефективно. Тој не дојде. Не ме спаси од копнежот по него. Не знам што да правам со себе. Се' ме потсетува на нашите среќни мигови, на времињата кога бевме едно. Мојот некогашен витез не ме спаси. Не знам ни од кого требаше да ме спаси... Дали од себе или од другите... Времето измина, не смеам повеќе да се навраќам назад. Кога веќе нема кој да ме штити, ќе се заштитам самата. Од денес сум сама свој заштитник, борец и советник. Нема веќе високи очекувања. Нема веќе разочарување. И јас можам да бидам силна. И ќе бидам, затоа што морам.
No comments:
Post a Comment