Ние никогаш не си ги расчистивме сметките. Дел од нас двајцата секогаш сакаше нешто повеќе, дел се обидуваше да избега што подалеку. Со него живеев на пола, без него воопшто и не живеам. Единствено кога целосно ќе се споевме живеевме вистински. Јас веќе таква љубов не барам, а и да ја барам нема да ја најдам. Малку луѓе имаат таква среќа да живеат вистински со некој. Сега посакувам само тој да биде среќен, иако знам дека нема да може без мене. Ние двајцата не можебе еден без друг, но мораме. Едноставно така требало да биде. Само, секој ден сум благодарна што барем еднаш во животот сум почувствувала како е да се биде неизмерно љубен, почитуван, негуван... И повторно, ако сакаш среќен крај треба да знаеш каде да ја завршиш приказната. Единствено нашета приказна нема ни крај, ни продолжение.
No comments:
Post a Comment