И тоа лето полека си ги спакува куферите. Почнаа и првите есенски дождови, милувајќи ги лицата на прозорците. Маглата играше во очите на луѓето, токму пред да падне мрак. И ете го тој момент... Полека темнината ги обзема срцата, мртва тишина испрекината со слаби шумови. Понекогаш се откинува и по некоја воздишка од нашите грла. Секоја вечер со него е прекрасна, кога неговите прсти нежни како ветар ми ја милуваат косата... Кога ќе ме прегрне најсилно, на единствениот начин на кој може барем малку да ме повреди. Кога неговите меки усни ќе ги допрат моите, и кога истите ќе го љубат мојот врат... Кога ќе ме доведе на работ на лудилото со неговите допири,зборови,гестикулации... Кога едноставно ќе ме погледне на оној начин.. На начинот кој само тој го знае. Се будам и заспивам со него, или барем со помислата на него, секогаш во прегратките на ноќта.
No comments:
Post a Comment