После толку време го видов повторно. Уште е онака шармантен и самоуверен. Кога се упати кон мене мислев дека ќе се онесвестам. Единствено што знаев е дека не смеам да го погледнам во очи, инаку ќе се струполам пред неговите нозе.
Ме одмери од глава до петици и се насмевна. Погледот му застана на моите усни. Нежно ми ја подаде раката, со намера да си поздрави со мене. Лицето му е на десетина сантиметри од моето, чувствувам како неговиот топол здив ме милува по образите. Тивко ме праша како сум. Јазикот ми сплетка па едвај изговорив дека сум добро, што не е точно. Од учтивост му го поставив истото прашање, очекувајќи позитивен одговор кој секако не го добив. Ми рече дека се чувствувал бедно по мојата одлука да ја паузираме и онака комплицираната врска. Всушност не знам ни зошто го направив тоа, изгледа се избезумив затоа што никого не сум љубела така. Се замислив, за среќа неговиот глас ме врати во реалноста. Сакал да разговараме. Ова ми е последна шанса, која се надевам нема да ја оплескам. Ме погледна во очи. Несвесно се загледав и јас во неговите. Длабоко во него гореа мрачни желби, каења.. Мирисаше на очај, на љубов, страв, копнеж. Бев горда на себеси. Уште еднаш видов што будам во него. Само јас успевам да ги разбудам сите негови сетила, како и тој моите. Повеќе немав желба да бидам одвоена од него. И тие десет сантиметри ми личеа на илјада и двесте милји. Целосно се прилепив за него, очекувајќи ја неговата реација. Ја потпрев главата на неговото рамо, додека тој ги обви своите раце околу мене. Уште еднаш го почувствував неговиот мирис, мирисот на мојот сакан. Повторно сум со него, повторно се чувствувам жива. И од тој миг, си ветив себеси дека нема повторно да се мачам себеси за да бидам далеку од него. Ниту можам, ниту сакам.
No comments:
Post a Comment