Останувам дома, инаку е петок. Петок вечер. Ден наменет за луди забави до утринските часови. Единствен пријател ми е чашата мартини. Пијам за себе. Ја прославувам тагата. За чудо сакам ова чувство да трае вечно. Среќата никогаш не сум ја почувствувала, а не ни сакам.
Добро ми е вака. Јас и само јас. Никој не знае како се чувствувам. Тешко ми е да раскажам што се живее во мене. И да кажам никој нема да ме сфати. Многу затворен тип сум. Мразам зборување. Мартинито ги чита моите мисли. Знае што сакам и нема да ме предаде. Полека уживам во неговиот вкус, знајќи дека ми е единствен вистински пријател. И јас сум неговиот. Уживам во секоја благо-горчлива голтка на животот. Не е важно ништо друго. Заедно сме непобеливи. Засекогаш.
No comments:
Post a Comment