Сатенска панделка

Го знаев уште од почетокот на шесто одделение. Далечни времиња кога бев само едно девојче. Ни тогаш не бев безгрешна, но многу понаивна од денес. Прв пат кога го видов, го одмеркав од глава до пети и си помислив: Боже, каков идиот. Носеше некое карирано шалче над капутот. Морам да признаам дека имаше стил. И тоа многу. Арогантно дете, полно со интриги уште на таа возраст. Растел со татко му, беше доста разгален. Типично богаташко дете. Имавме слично потекло, само што јас тогаш се трудев да изгледам како обично дете. А не бев. Секој ден го гледав до крајот на седмо. Седмо, еј, седмо. Смешно звучи. Детски работи, кој им обрнува ним внимание.. Нешто ме привлекуваше кон него.. Тие кафени очи, таа кафена коса... Шармантна ангелска насмевка зад која се крие ѓаволот. Речиси две години, нашиот однос се базираше на зјапање. Јас во него, тој во мене. А кога ќе ни се сретнеа погледите.. Бура од емоции. Цунами во главата, торнадо во стомакот. Се однесував многу повозрасно од своите години. Сакав да бидам независна и силна млада дама - физички и психички. Бев препознавана преку кафените кадрици и сатенските кошули со панделки. Момчето со карираниот шал ме нарекуваше "Сатенска панделка". Знаев дека нешто мати... Сепак се чувствував убаво, вообразенкото ме забележал. По неколку месеци почнавме да се дружиме. Го сменив моето мислење за него. Навистина бил добар, можеби и премногу. Се сменил од крајот на тоа фатално седмо. Колатерална штета, го мразев самиот збор "седмо". Ме потсетуваше колку бев мала и наивна. Тој се смени, но и јас исто така. Студениот крал се стопи, но јас се скаменив. Бевме заедно некое време.. Држење за рака, јадење некој си евтин сладолед.. Ми здосади неговата добрина. Мене ми требаше тиранин или барем ѕвер, не принц. Изгледа на мојата психа и нема помош. Сатенската панделка нека биде сведок на мојата нескротлива природа. А можеби момчето со карираниот шал повторно ќе биде мој мрачен витез, кој знае...