Уште една ноќ е на прагот. Седам сама на балконот од вилата. Водата од фонтаната во дворот жубори, ја нарушува речиси совршената тиши. Долу се е празно. Мируваат и дрвјата,и водата од базенот.. Веќе и миленикот заспал во својата куќичка. Единствено јас сум будна, заедно со чашата црвено вино. Го пијам и последното шише кое некогаш ми го подари тој. Дојде на вечераво мојот дом пред многу години, тоа беше неговиот подарок. Не знам зошто баш денес го отворив долгочуваниот спомен. Пробувајќи да ја дополнам чаша, дел од виното се истури врз мојот фустан. Се создаде дамка, за која знаев дека не може да биде отстранета. Баш како што тој остави белег врз моето срце. Некогаш во ова време од ноќна бев со него... Безгрижна, среќна, исполнета. А сега нема ништо од тоа. Сите мои празнини се исполнети со самотија и очај. Се давам во сопствената неспособност повторно да љубам. Повторно да бакнам нечии усни со полно срце. Се што ми остана од невозможната љубов се скршено срце, немоќ и една обична дамка врз белиот фустан.
No comments:
Post a Comment