Се сеќаваш каде се сретнавме после шест месеци пауза? Да, тоа беше ресторанот за Јапонска, Кинеска и Тајландска храна. Само што влегов, а келнерот љубезно ме упати кон веќе резервираната маса. Празен ресторан, не знаат Скопјаниве да уживаат. Како за несреќа или можеби среќа, твојата маса - веднаш до мојата. Погледите се неизбежни. Подголтнуваш и стануваш од својата маса. Не си го ни чепнал јадењето. Суши, по обичај. Знам колку го сакаш, да не го изгуби апетитот кога ме виде? Дојде до мене и ме праша дали можеш да седнеш. А како тоа мислиш да те одбијам после се?! Јадењето е пропратено со пријатен разговор, баш како некогаш.
- Зошто дојде сама токму овде? - го сврте разговорот на друга страна..
- Ми се допаѓа храната, знаеш.. Врската со тебе ме промени..
Ноншалантно се насмеав, и тој исто.
- Како си, има некој нов на видик? - се гледаше дека не му е лесно.
- Во глобала одлично се чувствувам. Немам никој нов. Не можев да ти најдам достојна замена.Кај тебе?
- Јас се помирив со фактот дека никогаш повеќе нема да имам некоја како тебе. И да барам залудно е. Никоја не може да биде како тебе..
Ми се скина срцето кога го слушав како зборува. Нежно му ја погалив раката, иако можеби не требаше. Не можев да одолеам на ова искушение.
- Зошто да бараш некоја друга? Оваа пред тебе не чини? - Се насмеав детски, онака од срце.
- Не сум јас доволно добар за дамата пред мене. Никогаш не ни бев. Но, ако таа сака да биде со овој пропаднат џентлмен, нема да и забранам. Немам право.
- Да ти кажам, и предобар си за мене. Ајде сега јади, подоцна ќе зборуваме. Го имаме целото време на светов..
No comments:
Post a Comment