Иако ме знаеше со векови наназад, сепак реши да пробаш да живееш без мене. Бесрамно ме гледаше со тие кафени очи. Ми го прободе срцето со тој проклет поглед. Бев слепа и покрај тоа што ги држев очите широко отворени. Се обиде да ме замениш со неа, сфати дека не можеш. Моите кафени кадрици не можеш да ги замениш со нејзината права коса. Моите полни усни не можеш да ги замениш со нејзините тенки. Моето срце кое чука за тебе не можеш да го фрлиш во океанот. И самиот не признаваш колку ти значам. Ме сакаш колку и јас тебе. Јас сум љубовта на твојот живот, сите други се невидливи. Очајно се обидуваш да ги заборавиш нашите моменти поминати заедно. И кај мене е исто, ни мене не ми е лесно. Не можам едноставно. Како да легнам во креветов кога твојот мирис сеуште е тука? Како бакнам некој друг кога знам дека не го сакам? Како да му го подарам ранево срце на некој непознат? Те сакав, те сакам и ќе те сакам без разлика колку негирам и се убедувам себеси. Ти не си дел од моето срце, ти си моето срце. Премногу те сакам за да те пуштам да си одиш. Иако често сум дволична кучка, кога сум со тебе станувам само едно мирно девојченце. Ме смируваш. Покрај тебе се чувствувам ранлива и нежна, но знам дека си тука да ме заштитиш. Покрај сите грешки кои заедно ги направивме, ти нудам уште една шанса. Се надевам дека и ти мене ќе ми возвратиш на ист начин. И самиот знаеш дека нема да преживееме еден без друг.
No comments:
Post a Comment