Уште едно обично утро. Се протегам во огромниот кревет. Сама. Сонцето свети низ завесите, но на патот кон ширење низ собата му противречи балдахинот. Фасцинирана сум од глетката. Полека станувам од креветот. Се упатувам кон кујната, време е да си направам некаков појадок. Фрижидерот е празен. Единствено нешто што имам се јагоди и шише шампањ, уште од некоја си далечна деведест и петта. Носталгија ги обзима моите сетила, вкусувајќи од шампањот. Одеднаш пудлицата се јавува од дневната соба. И таа е будна. Време е за утринска прошетка, за која денес немам желба. Ако излезам од дома, сигурно ќе сретнам некого. Ја замразив комуникацијата со луѓето, се чувствувам подобро сама. Пудлицата како да ми ги чита мислите, нагло прекинува со лаењето. И супер ми е така. Обожувам тишина. Целата дневна соба е речиси празна. Точно на средината ја краси еден голем тросед, на кој удобно седнувам да си ги дојадам јаготките.
Кога веќе имам уште шампањ, ќе наздравам за себеси. Денес ја славам мојата победа врз луѓето.
No comments:
Post a Comment