Само што ја отворив вратата од станот, веднаш ме обзеде некакво чувство на меланхолија,тага...Носталгија. Живеам овде, иако избегнувам да поминам подолго време дома. Премногу боли да бидам во центарот на тагата. Се' што ми остана од него е запалка, речиси празно шише Шток и милиони спомени. Во воздухот се чувствува неговиот мирис, иако неговата нога не стапнала тука со години. Кога и да влезам, во очи ме гаѓаат сликите од некогашните времиња. Низ глава ми се вртат сите наши стихови. Во срцето ми се забодува уште една сабја. Крварам, а не ми е гајле. И така научив да живеам мртва.
No comments:
Post a Comment