Животот летна пред мене, а секогаш мислев дека имам време за се. Прв збор, прв чекор, прв училишен ден, прв неотварен сон, прва симпатија, прва љубовна болка. Кога си млад мислиш дека животот е доволно долг за да оствариш се што си посакувал, а не е така. Градинка, па основно и средно образование, факултет, потоа следат дузина усовршувања во струката, работа, пензија.. И како еден миг да поминал, ти веќе си на смртна постела што се вели. И не се каеш за направеното, туку за ненаправеното. Грешките одеднаш ти стануваат подраги. Барем знаеш дека си правел нешто. Децата растат премногу брзо. Денес си пет годишно девојче што се обидува да ја имитира мајка си, а утре веќе треба да внимаваш на своите деца. Со насмевка се сеќаваш на тинејџерските години, сите драми, болни спомени и лудости. Сакаш да се вратиш назад. Уште еднаш да ги проживееш работите кои некогаш мислеше дека се глупостите. И со време ќе сфатиш дека веќе не се слуша твојата омилена музика, повеќе не глуми твојот омилен актер, местата на кои си излегувал се веќе затворени. Твоите родители и пријатели од детството веќе ги нема. Дури и работите кои некогаш си ги мразел сека се би дал повторно да ги видиш. Веќе немаш сила да ја направиш онаа работа што никогаш не си ја направил. Некогаш се молеше да пораснеш што побрзо, а види сега. А поминаа децении... Немаш повеќе време да проживееш уште една авантура. Едноставно не можеш два пати да бидеш млад, ниту два пати да го живееш сонот.
No comments:
Post a Comment