Таа беше моја најдобра пријателка. Се знаевме од мали нозе, практично пораснавме заедно. Сешто проживеавме. Беше тоа совршено. Сите убави спомени и научени лекции од грешките. Како вчера да беше. Што правев јас, правеше и таа. Што мислеше таа, мислев и јас. Се сеќавам на безрезервната поддршка која си ја дававме. Нашите разговори никогаш не ги напуштија тие четири ѕида. И најбесмислената работа со неа имаше смисла. Со таква пријателка, не ми требаше војска која би ме штитела. Таа беше подготвена да му се спротистави на светот, само за да ме заштити од суровоста. И кога грешев беше на моја страна. И кога се противев. И кога бев разочарана. Фактички таа ме израсна мене, а јас неа. Сета болка од моето срце знаеше да исчезне со нејзините шеги. После толку време, се' уште ја чувствувам крај мене иако е на другиот крај на светот. А од неа немам ништо освен една слика. Дел од неа живее во мене. Иако не можам да ја видам и слушнам, таа сепак е тука. Еден ден можеби животот повторно ќе ја врати. Дотогаш, ќе живеам со спомените. И надежта за иднината.
No comments:
Post a Comment