Постои една универзална вистина со која сите порано или подоцна, мораме да се соочиме, без разлика дали сакаме или не. Се' си има свој крај. Ги сакаме краевите на лошите работи, а ги мразиме на оние подобрите. Последен ден од летото, последна глава од добра книга, разделба со близок пријател. И сепак краевите се неизбежни. Лисјата паѓаат. Книгата се затвора за последен пат. Велиш збогум. Еднаш секој ќе се раздели од се' она што досега му било познато, се' она во што се чувствувал свој. Секој продолжува да оди по својот пат. Само затоа што се збогуваме со некој,тоа не мора да значи дека се разделуваме. Некои луѓе, и покрај се', ќе бидат крај нас. Затоа што тие ни се тлото под нозете. Воздухот кој го дишиме. Ѕвездата водилка од која бараме да ни го покаже вистинскиот пат. И тие тивки гласови, кои секогаш ќе го натераат нашето срце да трепери, раскажуваат приказна. Бескрајна приказна.
No comments:
Post a Comment