И на крајот, се беше онака како што почна. Заморно и бескорисно. Знаев дека не требаше ни да почнам. Ни да помислам на таа глупост. А сепак ја направив. Влетав во неа без размислување. Се втурнав во бездната за ништо. Сè што добив за возврат на моето жртвување... Сè собира во една мала кутија. Два часовника и стегач за коса. И ден денес носам два часовника одеднаш. Едниот го мери времето потрошено за глупости, другиот само чука... Онака без душа. Како и јас самата. Се изморив веќе од овии игри. Престанувам веднаш. Барем остатокот на животот да го поминам како што сакам.
No comments:
Post a Comment