Се вклопи сосем добро во сите бајки на светов. И во сите разговори со луѓето имаше место за него. Не знаев ни како изгледа, ни која боја е неговиот глас. Мирисот на непознатото се шири во собата. Тивка музика и летен пекол. Вратата од балконот е подотворена, додека светлината се пробива меѓу стаклата. Улиците се празни. Среда попладне. Нова среда. Го чекав со часови. Денови. Месеци. Години. И не дојде. Ниту еднаш. Ниту прати писмо, ниту крена слушалка. Ништо. Не го бев видела никогаш. А во мене се уште има надеж. Ќе чекам. Можеби ќе дојде а можеби и не. И со и без него, и пред и по него.. Јас токму него ќе го сакам. Иако не го знам. Длабоко во мене тој е всушност јас. Конфузно беше. Јас и јас. Тој и тој. Јас и тој. Тој и јас. Но, никогаш ние.
No comments:
Post a Comment