Во прегратките на ноќта

И тоа лето полека си ги спакува куферите. Почнаа и првите есенски дождови, милувајќи ги лицата на прозорците. Маглата играше во очите на луѓето, токму пред да падне мрак. И ете го тој момент... Полека темнината ги обзема срцата, мртва тишина испрекината со слаби шумови. Понекогаш се откинува и по некоја воздишка од нашите грла. Секоја вечер со него е прекрасна, кога неговите прсти нежни како ветар ми ја милуваат косата... Кога ќе ме прегрне најсилно, на единствениот начин на кој може барем малку да ме повреди. Кога неговите меки усни ќе ги допрат моите, и кога истите ќе го љубат мојот врат... Кога ќе ме доведе на работ на лудилото со неговите допири,зборови,гестикулации... Кога едноставно ќе ме погледне на оној начин.. На начинот кој само тој го знае. Се будам и заспивам со него, или барем со помислата на него, секогаш во прегратките на ноќта. 

Недовршена приказна

Ние никогаш не си ги расчистивме сметките. Дел од нас двајцата секогаш сакаше нешто повеќе, дел се обидуваше да избега што подалеку. Со него живеев на пола, без него воопшто и не живеам. Единствено кога целосно ќе се споевме живеевме вистински. Јас веќе таква љубов не барам, а и да ја барам нема да ја најдам. Малку луѓе имаат таква среќа да живеат вистински со некој. Сега посакувам само тој да биде среќен, иако знам дека нема да може без мене. Ние двајцата не можебе еден без друг, но мораме. Едноставно така требало да биде. Само, секој ден сум благодарна што барем еднаш во животот сум почувствувала како е да се биде неизмерно љубен, почитуван, негуван... И повторно, ако сакаш среќен крај треба да знаеш каде да ја завршиш приказната. Единствено нашета приказна нема ни крај, ни продолжение. 

Блискоста меѓу две срца

После толку време го видов повторно. Уште е онака шармантен и самоуверен. Кога се упати кон мене мислев дека ќе се онесвестам. Единствено што знаев е дека не смеам да го погледнам во очи, инаку ќе се струполам пред неговите нозе. 

Ме одмери од глава до петици и се насмевна. Погледот му застана на моите усни. Нежно ми ја подаде раката, со намера да си поздрави со мене. Лицето му е на десетина сантиметри од моето, чувствувам како неговиот топол здив ме милува по образите. Тивко ме праша како сум. Јазикот ми сплетка па едвај изговорив дека сум добро, што не е точно. Од учтивост му го поставив истото прашање, очекувајќи позитивен одговор кој секако не го добив. Ми рече дека се чувствувал бедно по мојата одлука да ја паузираме и онака комплицираната врска. Всушност не знам ни зошто го направив тоа, изгледа се избезумив затоа што никого не сум љубела така. Се замислив, за среќа неговиот глас ме врати во реалноста. Сакал да разговараме. Ова ми е последна шанса, која се надевам нема да ја оплескам. Ме погледна во очи. Несвесно се загледав и јас во неговите. Длабоко во него гореа мрачни желби, каења.. Мирисаше на очај, на љубов, страв, копнеж. Бев горда на себеси. Уште еднаш видов што будам во него. Само јас успевам да ги разбудам сите негови сетила, како и тој моите. Повеќе немав желба да бидам одвоена од него. И тие десет сантиметри ми личеа на илјада и двесте милји. Целосно се прилепив за него, очекувајќи ја неговата реација. Ја потпрев главата на неговото рамо, додека тој ги обви своите раце околу мене. Уште еднаш го почувствував неговиот мирис, мирисот на мојот сакан. Повторно сум со него, повторно се чувствувам жива. И од тој миг, си ветив себеси дека нема повторно да се мачам себеси за да бидам далеку од него. Ниту можам, ниту сакам.

Изгубена

Се' уште се вртев во креветот, несакајќи да започне уште еден нов ден исполнет со каприците на луѓето околу мене. Во воздухот се чувствуваше онаа непријатна тежина, која те моли да не ги комплицираш работите. И така, принудена да го напуштав креветот, се упатив кон бањата. Изгледам хаотично. Пребледа сум како и секогаш, но денес имам и енормни подочници, испукани капилари.. Како врв на се, и испукана уста. Косата е приказна сама за себе. Од авион се гледа во каков хаос живеам. Вака е секој ден од трагичниот момент кога тој ме остави и замени за друга. Го напрскав лицето со малку ладна вода, ја извадив шминката која веќе одамна се разлеала околу очите. Се освежив, размислувајќи што да направам со мојот живот. Вака веќе не оди. Се изгубив во сопствениот мозок, не можам повеќе ни да размислувам со полна концентрација. Се огласија сите кујнски апарати, домофонот, мобилниот и домашниот телефон... Ах, кога само би можела на миг да избегам од се. Да најдам мир во некое мало место и некој што ќе ме сака повеќе од себе... Да основам семејство... Едвај ги запирам солзите, ја кревам главата и широко се насмевнувам. И денес треба да глумам совршена девојка со совршен живот. Рамениците назад, душата длабоко закопана некаде. Кај некого...