"Те газеле со децении, си преминувала преку се само за трошка внимание. Те исмевале, си подигрувале со тебе. А ти, безгласна букво, се уште стоиш во таа мртва точка и чекаш некој да те спаси. Таа поминува крај тебе, ти умираш да бидеш нејзина пријателка, барем на еден ден. Таа е лебедот, ти грдото пајче. Иако те уништува, сепак посакуваш да бидеш во тоа нејзино друшто.
Тој не те ни погледува, а ти би се запалила себеси ако некогаш се пожали дека му студи. Ех, глупава девојка.. До кога вака..
Не си родена да бидеш како нив, поинаква си. Тоа е убавото кај тебе. Гордо погледни се во огледало, не го спуштај погледот. Не гледај назад, не се уништувај самата.
Не се тие виновни, ти си. Самата им дозволуваш да те исфрлат од игра. Дојди и бори се за себе, девојко!" - си размислувам во креветот, држејќи шолја чај. Се жалам и повторно не правам ништо...
